Susza


SUSZA

spektakl realizowany przez Center od Performing Arts MITOS oraz Stowarzyszenie Sztuka Nowa
w ramach Polskiej i Cypryjskiej Prezydencji w Radzie UE przypadającej na lata 2011-2012.

Premiera: 1 grudnia 2012 r., Limassol, Cypr

Pomysł: Lukas Walewski, Kasia Pol | Reżyseria: Lukas Walewski | Scenografia: Kasia Pol | Choreografia: Dawid Żakowski | Asystent reżysera: Spyros Charalampous | Światła: Alexander Jotowitz | Muzyka: Andreas Kaitis | Występują: Elena Agathocleous, Elzbieta Rojek, Eleana Alexandrou, Diomedes Koufteros, Marios Ioannou i inni | Koordynacja projektu : Elena Agathocleous | Koordynacja w Polsce : Karolina Dziełak-Żakowska | Konstrukcja scenografii: Giorgos Mavrogenis | Media i Komunikacja: Stephanos Droussiotis

Projekt jest współfinansowany przez: Cypryjskie Ministerstwo Edukacji i Kultury, Ambasadę Rzeczpospolitej Polskiej w Nikozji, Miasto Stołeczne Warszawa, Instytut Adama Mickiewicza, ΟPAP, ΣPE Ipsonas / Lofou | Media finału: RIK, POLITIS, KANALI 6 | Partnerzy: Instytut im. Jerzego Grotowskiego, NICOS PANAYI, Ambasada Republiki Cypryjskiej w Polsce, Cyprus Tourist Organization w Polsce, Centrum Promocji Kultury Praga Południe

Spektakl „Susza” proponuje widzom podróż w głąb mitu o Tezeuszu i Ariadnie. Wybór mitu nie jest przypadkowy – to opowieść silnie związana z lokalną tradycją Cypru. Cypryjska wersja mitu mówi o pozostawionej na wyspie ciężarnej Ariadnie, do której miejscowe kobiety w geście solidarności pisały listy podając się za ukochanego, by ją pocieszyć, by odpędzić złe myśli.

Spektakl ukazuje płciową dychotomię mitu, silny podział na to co męskie i kobiece. Kobieca perspektywa jest tutaj uniwersalizowana przez rozpisanie roli Ariadny na cztery postacie. Każda z nich opowiada własną historię wnosząc nowe współczesne konteksty, co nadaje nowe sensy opowieści mitologicznej. Spektakl ukazuje ponadczasowość mitu, ale też jego trudną dostępność – historie kobiecych postaci opowiedziane są bez słów lub za pomocą języka, który trudno nam zrozumieć – to jak obserwowanie dawno zaginionego świata z odległości, która uniemożliwia nam komfortową komunikację.

Wędrówka obojga kochanków w labiryncie to droga w głąb siebie, oznacza nieuchronną konieczność zmierzenia się z wewnętrznym przeciwnikiem – z noszoną przez każdego z nas historią. Mit poprzez opisy zagrożeń i walk podejmowanych przez Tezeusza oddaje proces docierania do własnego wnętrza, starcia z ciemną stroną własnego ja. Ta walka w spektaklu do złudzenia przypomina wędrówkę przez duszne korytarze własnej psychiki.

Susza” pokazuje relację dwóch światów męskiego i żeńskiego, które nie mogą wyplątać się z labiryntu znaków, które uwikłane są w historię i biologię, zatopione w kosmosie strzegącym żarliwie pożądanego sensu.  


Ten wpis został opublikowany w kategorii spektakle. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.