Trzecia rezydencja Pracowni TF

Przedstawiamy kolejnego artystę realizującego rezydencję w ramach Pracowni TF. Jest nim Kamil Adamus.

Od 18 stycznia do 21 kwietnia Kamil zrealizuje rezydencję poświęconą przygotowaniu performansu pod roboczym tytułem ORFEO 70.

Projekt ORFEO’70 stanowić będzie probe konfrontacji technik performatywnych z otaczająca nas codziennością. W świecie, który kontroluje nasza emocjonalność w imię większej wydajności ekonomiczno-komunikacyjnej, stało się niemożliwe ‘mówienie po prostu’ o tym, czym jest miłość. Język, obraz oraz akt performatywny potrzebują siegnąć do mrocznych bezdni mowy, ikony jak i transu aby odświeżyć we współczesnym widzu dotykalność tego, co nas poprzedza, tego z czego się wywodzimy.

Twórcy zaangażowani w projekt urodzeni w latach siedemdziesiatych – i stad tez liczba 70 przy imieniu ORFEO – należą do pokolenia pragnącego kwestionować kierunek zmian w sztukach performatywno-wizualnych. Posiadają oni głęboką świadomość tradycji tak na polu performansu rytualnego jak i w ramach przemian tego co niegdyś przynależało do sfery wizji a dzis podlega intensyfikacji wirtualnej i przeksztalceniu w szereg ikonek. Ich wspolpraca moze dostarczyc nowego impulsu w ramach obecnych praktyk artystycznych z tego chociazby powodu ze ich pragnienie jest nader proste: za pomoca skrajnych praktyk zanurzyc sie w formie tego co zywe i pozostac w tym wystarczajaco dlugo by to sobie przyswoic. Ucznic to chca oni w imie przywrocenia idiomu milosci.

This slideshow requires JavaScript.

Kamil Adamus 

Polski artysta mieszkający w Londynie. Współzałożyciel i aktor The Bones Theatre, którego produkcje to m.in. „Zachłyśnieci” 2006, „Cień Dnia” 2007, „Romeo i Julia” 2008, „Firbankian” 2013 oraz „YOD (kronika)” 2015.
W okresie 1997-2003 był uczestnikiem serii spotkań teatralnych prowadzonych przez Jairo Cuestę and Jima Sloviaka, ważnych współpracowników Jerzego Grotowskiego podczas poszukiwań nowych form obecności w trakcie Dramatu Obiektywnego. Warsztaty poświęcone były treningowi teatru fizycznego obejmujący pracę z impulsami, zgłębianie technik śpiewu and tańców z tradycji Shakersów oraz pracę nad przedstawieniami teatralnymi.
Proces ten zakończył się projektem Gildia – okresem trzyletniej pracy której owocem był spektakl ”Żywy Proch” oparty na książce ”Pedro Paramo” Juana Rulfo. Ważną częścią projektu Gildia były spotkania z Maud Robart i praca nad pieśniami haitańskiego wudu podjęta z perspektywy ich artystycznego wyrazu. Ten rodzaj śpiewu wzbogaca zrozumienie więzi pomiędzy ciałem a głosem i pogłębia odczuwanie echa.
Obecnie Kamil kończy studia poświęcone sztukom performatywnym w The Royal Central School of Speech & Drama w Londynie. Od siedmiu lat kontynuuje także swoje praktyki astangi yogi badając przydatność jogi dla treningu aktorskiego.

Ten wpis został opublikowany w kategorii aktualności. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.