Badania solarystyczne 2.0 w Komuna/Warszawa 28-29.04.

Badania solarystyczne 2.0

Interaktywny eksperyment performatywny inspirowany zagadnieniami badań i lotów kosmicznych.

Reżyseria: Dawid Żakowski
Zespół: Piotr Piotrowicz, Vera Popova, Kamil Polański, Maciej Tomaszewski, Małgorzata Trajkowska
Muzyka: Konrad Bańburski
Scenografia i kostiumy: Katarzyna Pol
Wideo: Adrian Cognac
Produkcja: Karolina Dziełak

28-29 kwietnia 2017 (pt, sb), g. 19:00 
ul. Lubelska 30/32
sala Komuny//Warszawa
Bilety: 10/ 15 zł

 

Trwa rekrutacja do jednokierunkowej misji kosmicznej. Na pokładzie symulatora stacji badawczej spotykają się kandydaci walczący o udział w programie. Sprawdzana jest ich odporność psychiczna oraz emocjonalna i fizyczna wytrzymałość. Zostają poddani testom osobowości i somatycznym manipulacjom. Spektakl ma charakter interaktywny. Widz  w trakcie jego trwania ma wpływ na wybór kandydatów i jego przebieg.

„Badania solarystyczne 2.0” to przykład nowej dramaturgii opartej na kreacji ruchowej i wizualnej. Forma jest połączeniem sztuki performansu, tańca, teatru fizycznego i teatru postdramatycznego. Spektakl powstawał eksperymentalnym procesie treningu aktorskiego, testów wytrzymałościowych zderzanych z realną sytuacją dramaturgiczną.

W świetle dzisiejszych badań misja na Marsa jest rozważana jako jednokierunkowa i długoterminowa misja. Nie dysponujemy technologią, która pozwoliłaby ściągnąć wysłanych na Marsa kosmonautów na Ziemię. Ze względu na wysokie koszty, agencje kosmiczne takie jak NASA czy inne, prywatne konsorcja takiej jak Mars One czy SpaceX, poszukują różnorodnych sposobów finansowania: reality show, prywatne dotacje, zbiórka pieniędzy wśród osób aplikujących.

(…)W punkcie wyjścia postawiono w centrum uwagi dwa kluczowe dla analizy spektaklu pojęcia: wyboru i różnicy. Właśnie na poziomie elementarnych znaczeń korygowanych czy też precyzowanych różnicami w dyscyplinie ruchu aktorów, sprawności, wyglądzie i różnicach płci zostaje wytyczona przestrzeń spektaklu jako obszaru otwartego na gest prywatny czy osobisty tak istotny w praktyce sztuki performance. Celowo przywołuję tę dyscyplinę sztuki ponieważ praktyka tej grupy i zachowania wykonawców – performerów wyraźnie odwołują się do suwerenności artysty tak istotnej w działaniach performance. Warto podkreślić rolę inicjatora całej sytuacji czyli reżysera, który przyjmuje funkcję stratega a nie egzekutora wcześniej zaprogramowanych komunikatów. Obok operacji przestrzennych zwracam uwagę na skuteczność procesu komunikacyjnego opartego na znaku wizualnym, budowanym bardzo sprawnie mimo nieprzewidywalnej roli aktywnej publiczności. Znak zbliża się w tym spektaklu do standardu znaku plakatowego, oszczędnego, wyrazistego, wyrazistego, często niejednoznacznego. (…)

Janusz Bałdyga, 2017

This slideshow requires JavaScript.

Więcej o spektaklu: KLIK

Ten wpis został opublikowany w kategorii aktualności. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.