PL|EN

#Spektakl

Czas
150″
Za艂oga
9
Arty艣ci
4
Premiera
2020-06-16, Warszawa
Odbiorca
doro艣li
Ostrze偶enia
brak

Stowarzyszenie Sztuka Nowa

Wojciech Grudzi艅ski
Borys Ja藕nicki
Maciej Tomaszewski
Piotr Polak
Dawid 呕akowski
Zofia Urszula Komasa
Balazs Varnai
Teoniki Ro偶ynek
Ewelina Sobieraj
Kat Rampackova
Martin Talaga

LAST to performatywno – choreograficzna wystawa realizowana przez mi臋dzynarodow膮 grup臋 artyst贸w 艂膮cz膮cych r贸偶ne dziedziny sztuki. Tancerze, choreografowie, performerzy, kompozytorzy i arty艣ci video, pochodz膮cy z Polski, Czech, S艂owacji, W臋gier i Ekwadoru, stworz膮 razem z艂o偶ony i wielopoziomowy portret najs艂ynniejszego tancerza wszech czas贸w.

Punktem wyj艣cia tego projektu jest ostatni publiczny taniec Wac艂awa Ni偶y艅skiego, kt贸ry odby艂 si臋 19 stycznia 1919 roku w hotelu Suvretta House w szwajcarskim kurorcie Sankt Moritz. Ostatni taniec Ni偶y艅skiego to obraz protestu, krzyk sprzeciwu we wn臋trzu europejskiego establishmentu i rozpadaj膮cego si臋 europejskiego porz膮dku, kt贸ry by艂 r贸wnie偶 dla samego tancerza symbolicznym ko艅cem jego kariery.

W tytu艂 wystawy wpisana jest ostateczno艣膰, z jej wieloznaczno艣ci膮 i zap臋tleniem. Aktywowana przez trzy godziny ka偶dego dnia interaktywna instalacja daje mo偶liwo艣膰 widzom dokonywania na 偶ywo osobistego monta偶u, reinterpretacji i reedycji s艂ynnego „Dziennika” Wac艂awa Ni偶y艅skiego. Jest zaproszeniem do poruszania si臋 po czterech r贸wnoleg艂ych przestrzeniach zakodowanych w tek艣cie Ni偶y艅skiego, po przestrzeni Negacji, Nie艣miertelno艣ci, Wojny i Dualizmu.

#LAST

LAST to performatywno – choreograficzna wystawa realizowana przez mi臋dzynarodow膮 grup臋 artyst贸w 艂膮cz膮cych r贸偶ne dziedziny sztuki. Tancerze, choreografowie, performerzy, kompozytorzy i arty艣ci video, pochodz膮cy z Polski, Czech, S艂owacji, W臋gier i Ekwadoru, stworz膮 razem z艂o偶ony i wielopoziomowy portret najs艂ynniejszego tancerza wszech czas贸w.

Punktem wyj艣cia tego projektu jest ostatni publiczny taniec Wac艂awa Ni偶y艅skiego, kt贸ry odby艂 si臋 19 stycznia 1919 roku w hotelu Suvretta House w szwajcarskim kurorcie Sankt Moritz. Ostatni taniec Ni偶y艅skiego to obraz protestu, krzyk sprzeciwu we wn臋trzu europejskiego establishmentu i rozpadaj膮cego si臋 europejskiego porz膮dku, kt贸ry by艂 r贸wnie偶 dla samego tancerza symbolicznym ko艅cem jego kariery.

W tytu艂 wystawy wpisana jest ostateczno艣膰, z jej wieloznaczno艣ci膮 i zap臋tleniem. Aktywowana przez trzy godziny ka偶dego dnia interaktywna instalacja daje mo偶liwo艣膰 widzom dokonywania na 偶ywo osobistego monta偶u, reinterpretacji i reedycji s艂ynnego „Dziennika” Wac艂awa Ni偶y艅skiego. Jest zaproszeniem do poruszania si臋 po czterech r贸wnoleg艂ych przestrzeniach zakodowanych w tek艣cie Ni偶y艅skiego, po przestrzeni Negacji, Nie艣miertelno艣ci, Wojny i Dualizmu.

#BLACK SQR

W spektaklu 鈥濨lack SQR鈥 w re偶. Dawida 呕akowskiego & Sztuka Nowa 鈥濩zarny kwadrat na bia艂ym tle鈥 Kazimierza Malewicza zosta艂 potraktowany w spos贸b dos艂owny, czyli jako przestrze艅, w kt贸r膮 wylewa si臋 czer艅, i w kt贸rej wszystko zaczyna si臋 od zera.
Na bia艂ym tle pod艂ogi baletowej zosta艂a wyklejona czarn膮 ta艣m膮 przestrze艅 (4 m na 4 m), do kt贸rej zosta艂o zaproszonych 5 performer贸w. Przez kilka miesi臋cy projekt ten 偶y艂 swoim wewn臋trznym 偶yciem, bez 偶adnej struktury, ani funkcji. Nie by艂o przygotowanego scenariusza, ani performatwnego celu. Odbywa艂y si臋 za to cykliczne 3/4-godzinne sesje, podczas kt贸rych 5 performer贸w (2 kobiety i 3 m臋偶czyzn), poddawani byli 鈥瀒nstrukcjom鈥 narzucanym z zewn膮trz. Poprzez u偶ycie cia艂, ruchu i element贸w kompozycyjnych dokonywali improwizacji. 鈥濱nstrukcje鈥 mia艂y charakter bod藕c贸w odnosz膮cych si臋 do 鈥濻uprematyzmu鈥, czyli do wspomnianego rosyjskiego ruchu artystycznego, na czele kt贸rego sta艂 Kazimierz Malewicz, skupionego na podstawowych formach geometrycznych, takich jak ko艂a, kwadraty, linie i prostok膮ty, malowanych w ograniczonej gamie kolor贸w. Performerzy podczas sesji, improwizuj膮c w czarnym kwadracie, poddawani bod藕com sensualny, d藕wi臋kowy, intelektualnym, religijnym i politycznym dokonywali na sobie procesu komponowania i dekonstrukcji.

#POMPA FUNEBRIS

Pompa Funebris to spektakl zainspirowany sarmacko populistycznymi rytua艂ami 艣mierci z prze艂omu XVII i XVIII wieku. Tw贸rcy konfrontuj膮 widza z pasywnym 艣wiatem pozbawionym przesz艂o艣ci, gdzie osobiste mitologie s膮 przetwarzane w mikro ceremonie i pseudo manifestacje. To swoiste danse macabre, zamkni臋te w ci膮gle wiruj膮cym kr臋gu brudu, oczyszczenia, winy i wybaczenia. 

鈥濸ompa funebris Stowarzyszenia Sztuka Nowa w re偶. Kasi Pol i Dawida 呕akowskiego to wymagaj膮cy, chwilami ol艣niewaj膮cy spektakl teatru ta艅ca. I cho膰 nie pada w nim ani jedno s艂owo, to tw贸rcy zdo艂ali nasyci膰 go mnogo艣ci膮 znacze艅. Inspirowany sarmackimi zwyczajami pogrzebowymi, przerodzi艂 si臋 w katalog wsp贸艂czesnych samopo偶egna艅. To tak偶e namys艂 nad formami wiary adekwatnymi dla zsekularyzowanej rzeczywisto艣ci. A przy okazji r贸wnie偶 dow贸d na rosn膮c膮 si艂臋 ta艅ca w przestrzeni teatru offowego, co podkre艣laj膮 tak偶e wyniki drugiego konkursu 鈥濼he Best OFF鈥, w kt贸rym przedstawienie zdoby艂o nagrod臋鈥.

殴r贸d艂o: http://www.teatr-pismo.pl/…/najlepszy,_najlepsza…/2019/

Mobile Version Coming Soon